Vanaf mijn eerste hormonale jeugdkriebels, na wat geëxperimenteer ging voor mij een nieuwe wereld open: ik hoefde er maar aan te zitten en hij veranderde. Hij groeide en gloeide, hij kriebelde en wiebelde, hij was het bewijs van mijn mannelijkheid
En de jaren verstreken en de meisjes kwamen in mijn leven en ik hoefde het niet allemaal meer zelf te doen, het werd voor me gedaan
en lang niet altijd hoefde ik iets terug te doen hoor
Nog meer jaren verstreken en hij bracht mij zelfs twee nazaten
, mijn leven werd completer en completer en ik dacht dat het nooit meer anders zou worden…
Maar wat altijd héél ver van mijn bed leek kwam opeens angstig dichtbij, ik kreeg last
. Aanvankelijk denk je dan: dat gaat wel weer over, je smeert er wat op, je kijkt er regelmatig naar, je probeert af en toe wat uit en dan komt het allemaal wel weer goed. Toch?
Maar het kwam niet goed en ik besloot mijn schaamte opzij te zetten en een afspraak te maken met de huisarts, gelukkig kon ik snel terecht en na een poosje wachten werd ik binnengeroepen. Tsja, probeer zoiets maar eens met een pokerface te vertellen… Gelukkig zag de dokter wel dat het voor mij een gevoelig onderwerp was en die grapte eroverheen: “Nou laat maar even zakken en laat maar zien dat elftal”, pfff dat luchtte op, dus ik meteen over op de humor-modus en al exhibitionerende reageerde ik met de opmerking: “Aanschouw onze Nationale Selectie, de Nationale Trots in hun midden”
Hij lachte ja, een beetje maar… voor de vorm, uit beleefdheid meer
. Het werd stil en het bleef stil. Tergend lang duurde die stilte. Ik voelde wel dat ie aan het onderzoeken was (nog vlak vóórdat ik op de tafel ging liggen zag ik hem nog een loep pakken) maar het voelde allemaal een beetje doof aan: ik keek recht naar boven naar het witte plafond maar het leek wel donker te worden en ik bevond mij in een subrealiteit, nauwelijks bewust van hetgeen zich op dat moment een meter lager afspeelde.
“Ik heb het gezien”, zei de dokter “doe maar weer omhoog” en liep terug naar de behandelkamer om zijn bevindingen in de pc in te voeren. Ik maakte me weer toonbaar en ging op de stoel tegenover hem aan zijn bureau zitten wachten tot hij klaar was met typen. O wat voelde ik me weer ongemakkelijk
Nog niet een uur later zat ik in het ziekenhuis en het zal nooit meer zo worden als vroeger. Na mijn ontkwuistering heb ik geen last meer en kan ik er weer heel lang tegen, alles werkt nog best hoor, alleen de Nationale Trots is nu een veteraan, heel veel ervaring maar is lang niet meer zo snel en heeft ook lang niet meer zoveel uithoudingsvermogen als vroeger.
Maar: het leven begint bij 50 dus kop op!
Geschreven naar aanleiding van dit bericht
Laatste reacties